Gisteren liep ik door het bos en kwam ik bij een klein beekje terecht. Het was een plek waar de herfst en de zomer elkaar nog even de hand schudden.

De gevallen bladeren lagen oranje en geel op de grond en in het water. Boven mijn hoofd hingen de bomen nog groen. Het mos op de stammen en stenen was zo groen dat het bijna licht gaf. Het beekje kronkelde er rustig tussendoor.

Het voelde als een beeld uit een sprookje. Dit is de herfst zoals ik hem het liefst zie, zacht, stil en vol kleur.